روز چهارشنبه سرزمین ایران از وجود انسانی وارسته و مخلص و عالمی دانشمند و پرهیزگار و مجاهدی حق گو و بی باک محروم گشت

دیروز در جامعه اهلسنت ایران چراغ  منورعلم و عمل، شعر و حکمت ، تقوا و اخلاص ، تفسیر و حدیث ، حق و جرات برای همیشه خاموش شد.

روز چهارشنبه  بلوچستان با پدری مهربان ، استادی شفیق ، دانشمندی متفکر ، رهبری دلسوز ، مجاهدی نستوه ، عالمی اندیشمند ، نویسنده ای چیره دست ، سخنرانی نکته سنج ، مناظری دانا و فقیهی توانا تا ابد خدا حافظی نمود.

آری به خدا علم و دانش و تقوا و اخلاص و دیگر صفات بلند این بزرگمرد را هرگز نمی توان به قلم آورد و هرگز مردم بلوچ و اهلسنت ایران چنین شخصیتی به خود ندیده است .

این عالم اندیشمند به راستی که کتابخانه ای سیار و منبعی فیاض از علم و دانش بود و در کنار این همه علم و دانش که به اعتراف علمای منطقه از ایشان عالمی بزرگتر در ایران وجود نداشته چنان مخلص بود که تا آخرین لحظات عمر گمنامی و کوه نشینی را برگزید و هر کس که به کوههای سرباز به آن منطقه که اگر وجود ایشان نبود شاید نامش را هم کسی نمی دانست یعنی کوه ون (خدا آباد ) رفته حتما به اخلاص این انسان بزرگ یقین نموده است.

آری کوه ون این کوه گمنام از علم و تقوای این عالم منور گشت و تشنگان علم و دانش و عرفان نه از گوشه های ایران که از سایر نقاط آسیا منجمله پاکستان ، افغانستان ، تاجیکستان و ... به این منطقه کوهستانی که حتی از ابتدائی ترین امکانات رفاهی مثل برق و راه محروم بود سرازیر بودند و از این منبع العلوم( مولانا محمد عمر سربازی ) خود را سیراب می کردند.

مولانا در کنار علوم دینی مطالعه وسیع و گسترده ای از علوم عصری و ایسمهای نوپیدا و همچنین از تاریخ معاصر داشتند به طوری که به تمامی اشکالات و اعتراضات وارده در این عصر به نحو احسن پاسخ می دادند و با مطالعه کتب تالیف شده توسط ایشان میتوان به این نکته پی برد.

یکی دیگر از صفات بارز این دانشمند بزرگ حق گوئی و دفاع از حقوق مردم بود و در اظهار حق و حقیقت از هیچ کس هراسی به دل نداشت و صراحتا از سیاستها و مظالم رژیم در حق مردم بلوچ و اهلسنت انتقاد می کرد و بدون هیچ واهمه ای از مقدسات اهلسنت در برابر تهاجم و حمله رژیم دفاع می کرد و در این زمینه کتابهائی هم به رشته تحریر در آورده است.

بسیاری از علمای شیعه که از قم برای مناظره با ایشان به بلوچستان فرستاده میشدند در برابر علم و دانش ایشان سر به زمین نهاده و حتی مذهب اهلسنت را برگزیدند امثال آیت الله مرتضی رادمهر که بعد از مناظره با مولانا مذهب شیعه را ترک گفته و سنی شد و در این راستا شکنجه ها داده شد و بالاخره در اثر همان شکنجه ها در دیار هجرت زندگی را وداع گفت و ایشان کتابی هم بنام چگونه سنی شدم تالیف نموده و در کتابش بلوچستان را دیار عشق عنوان نموده است.

مولانا همیشه از مبارزه و جهاد در راه رسیدن به عزت و آزادی دفاع می نمود و در این زمینه همیشه به طلاب حوزه سفارش و تاکید مینمود و در دروس و سخنرانیهایش به صراحت از جهاد و مبارزه سخن می گفت و شاید  بزرگترین مشوق راه جهاد بودند و  در بیان حق از کسی ترس نداشت.

این ستاره علم و دانش و تقوا و اخلاص و جهاد و مبارزه اهلسنت ایران و مردم بلوچ را داغدار نموده و جهان فانی را وداع گفته و به دیدار محبوبی که عمرش را فدایش نموده بود شتافت وبه لقاءالله پیوست.

واقعا این خبر غم آور و دردناک بود که مو بر بدنم سیخ کرد و لحظه ای دیار بلوچستان را تاریک احساس کردم و واقعا بلوچستان تاریک شد و ستون بزرگ علم و عمل را از دست داد به مشکل می توان جایگاه چنین فرزانه ای را پر نمود امید که جانشینانش راهش را ادامه داده و نگذارند چراغ منبع العلوم ضعیف گردد.

من این ضایعه دردناک و بزرگ را به جامعه اهلسنت ایران ، مردم بلوچ ، علمای کرام ، شاگردان ایشان ، خانواده و فرزندان ایشان ، و به اساتذه حوزه منبع العلوم کوه ون تسلیت می گویم و از بارگاه ایزد منان می خواهم رفع درجات به ایشان عنایت نموده و روحش را در جوار روح انبیاء و صدیقین و شهداء و صالحین قرار دهد و به جای ایشان بهترین بدل را به ما عنایت فرمایند و ما را مایوس و نا امید نگردانند.

مختصري از زندگي و كارنامه

ایرانی ها از منظر یونانی ها
هرودوت (84--432 BC) اولين غربی است که درباره فرهنگ و شخصيت ايرانيان تحقيق و تفحص نموده است. هرودت علاوه بر لقب «پدر علم تاريخ» مردم شناسان او را بخاطر بکارگيری روش مشاهده و توجه به رسوم و سن فرهنگی «بنيان گذار» دانش مردم شناسی نيز می شناسند (Hammersley 1990: 2; Rowe1965: 67). بويژه گزارش هرودوت درباره «امپراتوری پارس» (ايران) اهميت و ارزش شناختی بارزتری نسبت به مباحث ديگر کتاب او دارد. Rowe در مقاله «بنيادی ها رنسانسی مردم شناسی» می نويسد: «ريشه تاريخی مردم شناسی به هرودت و گزارش او از نواحی غربی امپراتوری پارس بر می گردد.» (همان).

غرض اينکه، هرودوت درباره تلی يونانيان از مردم ايران می نويسد:
«پشينيان مردم ايران زمين با چشم بيگانه ديده اند و آنها را کمترين شمرده اند. آنها شيوه زندگی ايرانيان را درک نکرده اند و اغلب خصمانه به آنها نگريسته اند. در نتيجه ضرورت دارد که هم منشاء تعصب خودمان را بشناسيم و ميزان درستی و اعتبار منابعی که درباره ايرانيان برای ما اطلاعات می آورند»

هرودوت برای اصلاح تلقی يونانيان مثال های متعددی از رسوم و سنن ايرانيان می آورد. در جايي می نويسد:

«هيچ ملتی بسهولت ايرانيان رسوم ملت های ديگر را اخذ و اقتباس نمی کنند. آنها لباس را از مادها اقباس کرده اند، چرا که آن را بهتر از لباس خودشان يافتها اند. و در جنگ ها زره مصريان را بتن می کنند. به محض ديدن اشيا و لوازم لوکس، فورآ مثل آن را می سازند و آن را از آنِ خودشان می کنند. از ميان چيزهای نوظهور، آنها شهوت رانی غير طبيعی را از يونانی ها آموخته اند. هر کدام چندين همسر دارند و همچنان تعداد زيادی زنان صيغه ای .

هرودوت درباره تربيت در ايران می نويسد:
«ايرانيان پسران شان را از سن 5 تا 20 تحت مراقبت دقيق قرار داده و سه چيز را به آنها تعليم می دهند: سوارکاری، تيراندازی با کمان، و راستگويي. ...آنان معتقدند هر چيژ که انجام آن غير قانونی، صحبت کردن درباره آن نيز عملی غير قانونی است. فاجعه آميزترين عمل در نظر ايرانيان در اين جهان دروغ گفتن است، و بعد از آن قرض گرفتن، زيرا قرض گيرنده هم ناگزير می شود دروغ بگويد (Herodotus 1882: 222 ).

همچنين هرودوت از اينکه مردم ايران بمناسبت سالگرد تولد شان جشن می گيرند تعجب کرده و می نويسد:«از تمام روزهای سال ، روزی که بيش همه روزها اکثر مردم ايران جشن می گيرند، روز تولد Birthday است. در اين روز معمول است که خانه را تزيين و مجلل می کنند و مرسوم بيش از روزهای ديگر بخورند. (همان 203)، و بعد شرحی از چگونگی جشن تولد بين فقرا و ثروتمندان و تفاوت های آن ارائه می کند.

يکی ديگر از چيزهايي ها که هرودوت آن را عجيب يافته اينست که مردم ايران روی ميز غذا می خورند و عادت به نشستن روی زمين ندارند (همان 406). البته امروزه اين امور معکوس شده و ايرانيان اغلب چنين می پندارند که جشن تولد و ميز و مبلمان از اروپا وارد ايران شده است، درحالیکه گزارش هرودوت نشان می دهد در آن زمان غربی ها آشنايي با اين سبک زندگی نداشتند. همانطور که «کت و شلوار» لباس ايرانی بود که قرن ها پيش به اروپا رفت، و بعد دوباره وقتی به ايران بازگشت لباس غربی شناخته شد.

جدای از توصيف های بکر و دست اول هرودت از گذشته فرهنگ ايرانی، هرودت تلاش می کرد تا با ارائه گزارشی از ارزش های مثبت ايرانيان نگرش يونانيان را نسبت به ايرانيان اصلاح کند و در ضمن همان طور که خودش در ابتدای جلد اول می نويسد «راز عظمت و شکوه امپراتوری پارس را به شناسد و به يونانيان نيز بشناساند» هرودت شاهد جنگ های خونين ميان دو امپراتوری بزرگ آن روزگار يعنی ايران و يونان بود و يکی از علل اين جنگ عدم شناخت يونانيان از ايران بود. يونانی ها ايرانيان را «بربر» به معنای وحشی می ناميدند و در نوشته های خود اغلب با بربرها از آنان نام می بردند.

بعد از هرودت بسیاری از نویسندگان یونانی در باره امپراتوری پارس و ایرانیان نوشته اند، از جمله مشهورترین آنها افلاطون و ارسطو مشهورترين فيلسوفان کلاسيک غرب است. هر دو آنها نگرش منفی به ایرانی داشتند و تاثیر عمیقی بر نگرش نسل های متمادی بعد از خود در باره ایرانیان بجای نهادند. ارسطو که فصلی از کتاب سیاست خود را به خٌلقيات ايرانيان اختصاص می دهد. ارسطو در این کتاب «ايرانيان» را «بربرها» می نامد و معتقد است بربرها بر حسب طبيعت «برده» هستند، زيرا آنها فاقد خِردند»

تاثیر زندگی در خارج بر هویت و شخصیت دانشجویان

ورود به فرهنگی تازه و جديد، تجربه پيچيده ای است. همان طور که به فرهنگ جديد وارد می شويم، مجموعه ای از مفروضات، ارزش ها، مفاهيم، ادراکات و شيوه های رفتار تازه ای را با خود وارد فرهنگ می کنيم. فرد وارد شده به خارج ناگزير می شود در مواجه با مجموعه تازه ارزش ها و مفروضات فرهنگی به بازبينی و ارزيابی آنچه باخود آورده است يعنی همان «بار و بنه فرهنگی» اش بپردارد، و تصميم بگيرد چه مقدار از آن را می خواهد بکار بندد، چه مقدار را کنار بگذارد، و چه مقدار را موقتآ رها کرده تا در موقعيت های ديگر بکار بندد. اين تجربه می تواند بسيار دشوار و عذاب آور، و در عين حال لذت بخش باشد. اکثر مردم هر دو حالت لذت و دشواری را تجربه می کنند. شناخت ماهيت اين تجربه بين فرهنگی می تواند باعث کاهش رنج و عذاب اين تجربه و همچنين سازنده تر ساختن آن شود.

فردی که برای زيستن وارد جامعه ی جديد و خارجی می شود ناگزير بايد خود را با محيط و جامعه جديد سازگار و منطبق سازد. سازگای نيز مستلزم تغيير است. در «سازگاری بين فرهنگی» تغييرات مربوط به تفکر و رفتار هنگامی ضرورت دارد که از يک فضای فرهنگی به فضايي کاملآ يا تقريبآ متفاوت وارد می شويم. از اينرو ماهيت و چگونگی سازگاری ها و تغييرت لازم به ميزان و چگونگی «تفاوت» های موجود ميان دو فرهنگ، و هدف های فرد از سفر به جامعه جديد دارد.

سه دسته عوامل بر نحوه سازگاری فردی که به فرهنگ جديد وارد می شود تاثير می گذارند:

1) عوامل موقعيتی: شامل عوامل زيستی و بقا (آب و هوا، غذا، مسکن، زبان، حمل و نقل، پول )؛ نظام اجتماعی حمايتی (به ميزانی که فرد از حمايت اجتماعی بيشتر بهره مند شود، رضايت بيشتری از محيط خواهد داشت. و به ميزانی که رضايت فرد افزايش يابد، سازگاری فرد با محيط هم سهل تر و سريع تر انجام خواهد شد.)؛ ارتباط با هموطنان؛ سلامتی؛ وضعيت حقوق و قانونی تثبيت شد؛ و توانايي زبانی.

2) ميزان آگاهی و شناخت فرد از فرهنگ بومی خودش و فرهنگی که به آن سفر می کند. سفر به فرهنگ خارجی باعث می شود فرد هم به فرهنگ خودش خودآگاهی کسب کند و هم از فرهنگ ديگری آگاه شود. در پايان راه فرد به اين نتيجه می رسد که فرد خودش و ديگری نه برتر است و نه فرو تر، بلکه آنها تنها با هم متفاوت اند.

3) مشخصات فرد: افرادی که تمايل بيشتری به حفظ وضع خود دارند و در مقابل تغيير مقاومت می کنند، به سختی می توانند با محيط های جديد سازگار شوند.

4) الگوهای ارتباطی: سازگاری با محيط مستلزم درک و شناخت فرهنگ، زبان، رسوم، ارزش ها و باورهای آن محيط است. لازمه چنين شناختی نيز ارتباط اجتماعی است (Foust 1981: 8-9.(

با توجه به اهميت و گسترگی دانشجويان خارجی در جهان و همچنين ارزش منحصر بفردی که تجربه فرهنگی که زندگی در خارج دارد، تحقيقات گسترده ای درباره اين موضوع در دهه های اخير انجام شده است. از همان آغاز فرايند افزايش ميزان دانشجويان خارجی در جهان در دهه 1960 مسئله تاثيرگذاری محيط خارجی بر بينش و نگرش دانشجويان به منزله يک پرسش يا موضوع دانشگاهی توجه محققان را بخود جلب کرد. از همان ابتدا «آموزش ميان فرهنگی» يا تحصيل در خارج و کشوری غير از کشور خود به تعبير سيگل (1950) يکی از مصاديق بارز «فرهنگ پذيری» شناخته شد و توجه مردم شناسان، متخصصان آموزش، علوم تربيتی و روان شناسی را بخود معطوف کرد. بررسی های اوليه نشان داد که مدت اقامت، و ميزان تجربه يا ميزان قرار گرفتن در معرض تجربه های مختلف اجتماعی عوامل تعيين کننده شدت، نوع و ميزان تاثيرات محيط بر نگرش و بينش دانشجو در اين فرايند فرهنگ پذيری هستند (Siegel 1956: 54).

قرار گرفتن در معرض تجربه های تازه، اين امکان را برای دانشجو فراهم می سازد تا در پرتو تجربه، دانش و بينش متفاوت به ارزشيابی ارزش های بومی خود بپردازد و آنچه را تا کنون بديهی و مسلم می پنداشته است يا اساسآ متوجه وجود آنها نبوده است را به نحو آگاهانه ای درک و ارزريابی انتقادی کند. شايد مهمترين تاثير زندگی در خارج برای دانشجويان شکل گيری يک نگرش تطبيقی در باره خود و ديگری است. اين نگرش تطبيقی چشم اندازه و بديعی از فرد و جامعه او ايجاد می کند. در يک بررسی در 1960 مشخش شد که آموزش ميان فرهنگی فرايندی است که منجر به تغيير فهم، نظام ارزش يابی، و رفتار دانشجويان خارجی می شود (Herman and Schild 1960 (.

قرار گرفتن در ميان دو فرهنگ، تجربه ای است مهيج و کم نظير که دانشجويان خارجی تجربه می کنند. شايد عميق ترين لحظه، هنگامی است که «عدم توافق ميان دو فرهنگ» احساس می شود. گاهی اين لحظه، هنگامی است که مهاجر در انتخاب لباس خود برای شرکت در يک ميهمانی يا کلاس درس ناگزير می شود بين لباس بومی يا لباس خارجی يکی را بناگزير انتخاب کند. بررسی ها نشان می دهد اگرچه مهاجران در هر جا که باشند بر هويت و فرهنگ بومی شان تاکيد می ورزند و حتی بيش از آن در سرزمين مادری نسبت به هويت و فرهنگ حساسيت نشان می دهند و به آن خودآگاهی دارند اما در نهايت مهاجران بسوی هويت «چند رگه» و «چل تکه» تحول پيدا می کنند. اين سرنوشتی است که برای انسان امروز محتوم شده است. به تعبير ادوارد سعيد «ديگر هيچکس امروز يک چيز ناب و خالص نيست. برچسب هايي مانند هندی، زن، مسلمان، يا آمريکايي چيزی بيش از نقطه يا لحظه شروع نيستند. در تجربه واقعی لحظه ها سريع پشت سر گذاشته می شوند (Said 1993: 336 ).

يکی از بررسی های اخير مطالعه اتنوگرافيکی است که بنام «سنت ها و رسوم مرزی» (1999) منتشر شده است. در اين کتاب عده ای از دانشجويان ملت های مختلف هندی، نيجريه، پاکستان، بلغارستان، نروژ، بوسنی، مالزی، ترنيداد، چين و کره جنوبی تجارب فرهنگی خود از دوران تحصيل در دانشگاه های آمريکايي را نقل می کنند. در اين کتاب نويسندگان از تجربه مواجه آنها با فرهنگ و ارزش های جامعه آمريکا و نحوه سازگاری، پيوند، نفی، يا بازسازی و تفسير مجدد آنها توسط خودشان سخن می گويند. مروری بر مطالب کتاب نشان می دهد که چگونه دانشجويان دائمآ ناگزير بوده اند تصميم بگيرند که در مواجه با ارزش های آمريکايي و ارزش های بومی خودشان کدام را انتخاب کنند، چگونه ميان آنها آشتی و همزيستی بوجود آورند، و دائمآ به ارزيابی و سنجش دو فرهنگ متفاوت بپردازند. اين فرايند ارزيابی، بازخوانی، و بازتفسير «خود» و «ديگری» فرايند عامی است که نه تنها برای دانشجويان، بلکه چنانکه ميرنسکی و کوشينسکی نشان داده اند تمام مهاجران به هنگام اقامت در فرهنگ جديد آن را طی می کنند. به اعتقاد اين دو روان شناس اجتماعی «مهاجرت يک فرايند درونی عميق است که در آن يک تعامل معنادار- که منجر به تحولات مهم عميق در هر دو سو می شود- بين مهاجر و جامعه رخ می دهد» 1989: 731) (Mirsky and Kaushinsky.

در يک بررسی تجربی در سال 1948 نشان داده شد که دانشجويان مکزيکی که در آمريکا تحصيل کرده اند بعد از اتمام تحصيلات تغييرات آشکاری در نگرش ها و بينش ها آنها بوجود آمده بود. اين تغييرات شامل موارد زیر بود:

• تمايل بيشتر به حل مشکلات به روش های علمی،
• در نظر گرفتن فايده ی عملی امور به منزله بالاترين معيار ارزش ها،
• تمايل به تاکيد بر چيزهايي که برای زيستن ضروری هستند،
• و تاکيد بر اهميت طبقه متوسط (Loomis and Schuler 1948).

همچنين در يک بررسی تجربی در باره دانشجويان عربستان سعودی در 1980 تغيير نگرش اجتماعی دانشجويان نسبت به برخی ارزش های بومی دانشجويان مشاهده شد. عبدالله صالح البنيان فارغ التحصيل دانشگاه کارلينای شمالی آمريکا در رساله دکتری اش نشان می دهد که ارزش ها و نگرش های دانشجويان در زمينه های زیر با تغییرات آشکاری همراه بوده و دستخوش تحولات اساسی و عميق شده است:

• جايگاه زنان،
• روابط خانوادگی،
• و ارزش های شغلی و حرفه ای

بويژه نگرش دانشجويان در زمينه حقوق زنان از نگرش سنتی نابرابرخواهانه به نگرش مساوات جويانه مدرن تحول عميق تری پيدا کرده است. ارزش های شغلی سنتی مانند امينت، و پرستيژ و اعتبار شغلی به ميزان اندکی بسوی ارزش های کارکردی تغيير يافته بودند. اما اين تغييرات ناچيز و کمتر از ديگر زمينه ها بوده است ( ( Al-Banyan 1980.

بررسی های مختلف نشان می دهد که ميزان تاثير پذيری دانشجويان در زمینه های مختلف تا حدود زيادی تابع زمينه اجتماعی و شرايط فرهنگی کشور بومی دانشجو است. دانشجويان با ذهنی و ضميری خالی از هرگونه تجربه به کشور خارجی وارد نمی شوند. افراد معمولآ اطلاعات و مشاهدات خود را با دانسته ها و تجارب پيشين خود مقايسه و ادغام می کنند و آن دسته اطلاعات را بهتر و سريع تر جذب می کنند که تنقض و تعارض کمتری با تجارب و بينش ها و دانسته های پيشين آنها داشته باشد. به اعتقاد جرويس اين امری کاملآ طبيعی است زيرا افراد تلاش می کنند تا جهان بينی و طرز تلقی يکپارچه و هماهنگی داشته باشند (Jervis 1975).

در نتيجه همواره بايد اين ملاحظه را داشته باشيم که مواجه فرد مهاجر – اعم دانشجو يا غير آن- با فرهنگ و جامعه ميزبان تابع عوامل گوناگون است و در مرحله های مختلف دوره مهاجرت، واکنش ها و مواجه های متفاوت دارد. در نتيجه بسته به نوع مشکلات و مسائلی که مهاجر با آن مواجه می شود، تجربه و نگرش و فهم متفاوتی از فرهنگ ميزبان در او شکل می گيرد. بررسی های مختلف نشان می دهد که دانشجويان خارجی بيش از دانشجويان ديگر احتمال و امکان مواجه با مشکلات برايشان وجود دارد و در عين حال کمتر از دانشجويان بومی به منابع و امکانات دسترسی دارند. در نتيجه دانشجويان خارجی از نظر روان شناختی آسيب پذيرتر از ديگر دانشجويان هستند.» (Pedersen 1994; Klineberg and Hart 1979 (. از جمله اين مشکلات در مرحله اول اضطراب و وحشت از برخورد تبيعيض آميز و همراه پيشداوری های نادرست منفی بومی های کشور ميزبان با آنها به منزله افراد خارجی و بيگانه است. در مرحله دوم احساس غربت و دوری از خانه و وطن است. البته ميزان و شدت و سطح مشکلات تا حدودی به سوابق آشنايي دانشجو از محيط و آمادگی های آموزشی و دانشگاهی که قبل از سفر در کشور خود بدست آورده است بستگی دارد (Furnham and Trezise 1983).

بر اساس يک بررسی تجربی، مشکلاتی که عمومآ دانشجويان خارجی در غرب با آن مواجه می شوند سه دسته اند:

1. مشکلات ناشی از تفاوت فرهنگی و زندگی در جامعه ای خارجی. عمده اين مشکلات عبارتند از:
• تبيعيض نژادی و نگرش های منفی کشور ميزبان به آنها
• مشکلات زبان و ناتوانی در ايجاد ارتباط کلامی مناسب
• مشکلات مسکن و داشتن محل زندگی مناسب
• مشکلات غذا و محدوديت های مذهبی، فرهنگی، و زيستی آن
• محدويت ها و فشارهای مالی
• مشکلات روان شناختی، غربت و تنهايي
2. مشکلات ناشی از تاخر در بلوغ فکری و نداشتن حس استقلال .
3. مشکلات ناشی از تفاوت نظام آموزشی و فرهنگ يادگيری و آموزش
((Furnham & Tresize1983.

دانشجويان ايرانی- همانند ديگر دانشجويان خارجی- کم و بيش تمام اين مشکلات را تجربه می کنند. اين تفاوت ها باعث می شود که دانشجوی ايرانی در بدو ورود به دانشگاه، و حتی گاهی تا مدت های طولانی، دچار نوعی «احساس سردرگمی» در زمينه وظايف يا نقش های مورد انتظار از او در فرايند ارتباطی اش با دانشگاه و استاد راهنمايش شود. انسان شناسان اين وضعيت فرد تازه وارد در محيط فرهنگی کاملآ متفاوت را «شوک فرهنگی» می نامند (1960Oberg ). در واقع «شوک فرهنگی» در ميان دانشجويان نوعی واکنش طبيعی به وضعيتی است که فشار روحی و ناگوار ناشی از عدم آگاهی از انتظارات استاد، عدم وقوف به هنجارها و استاندارهای دانشگاه، و ناتوانی در پيش بينی اطمينان بخش درباره آينده و انجام موفقيت آميز دوره تحصيلی است.

تاکنون دو بررسی تجربی درباره مشکلات دانشجويان ايرانی در خارج انجام گرفته و منتشر شده است. بررسی اول، تحقيقی است که توسط روان شناس بزرگ و صاحب نام اتو کلاينبرگ و همکارانش در 1979 انجام شد. اين بررسی که به روش پيمايشی و با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه در ميان دانشجويان يازده کشور جهان انجام شد، اولين بررسی جامع و شناخته شده در اين زمينه است. اتوکلاينبرگ و همکارانش ضمن تاکيد بر مشکلات مختلف مسکن، زبان، و....تاکيد می کنند که تفاوت های فرهنگی و تفاوت های «سبک يادگيری» و آموزش و پژوهش در ايران و کشورهای غربی يکی از مهمترين مشکلات در راه پيشرفت تحصيلی دانشجويان بوده است Klineberg et al.1980)).

اين موضوع در بررسی که در سال 1995 در زمينه «گفتمان دانشگاهی، سبک های يادگيری و بسترهای فرهنگی دانشجويان ايرانی» دکتری در دانشگاه ولانگانگ استراليا انجام گرفت، به نحو دقيق تری بررسی شد. اين تحقيق به روش «اتنوگرافيک» يا «مردمنگاری» انجام شد و نتايج آن در 1999 انتشار يافت. خانم دکتر سندمن-گی، مدرس و متخصص آموزش در دانشگاه ولانگانگ، در نتيجه گيری نهايي تحقيق خود علاوه بر اشاره به «مشکل زبان»، و «محدوديت زمانی»- اينکه دانشجويان ايرانی بايد در مدت سه سال رساله خود را بپايان برسانند- به «مسائل فرهنگی» اشاره می کند و آنها را مشکلات اصلی دانشجويان دانسته و اين مشکلات را به صورت زير خلاصه و فهرست می کند:

• شيوه ها و اسلوب فکری : دانشجويان ايرانی در پرسش کردن و طرح سئوال، کٌند و آهسته عمل می کنند، اما در زمينه پذيرفتن ايده هايي که می آموزند و بخاطر سپردن و حفظ کردن آنها-بخصوص جزييات پر آب و تاب-سريع هستند.
• استرس های فرهنگی: نگرانی ها و محدوديت های مذهبی، اجتماعی، و سياسی در کنار استرس های خانوادگی و مشکلات زبانی، اضطراب و تشويش های دانشجويان را تشديد می کند.
• انزوا و محروميت اجتماعی: به دليل تفاوت های فرهنگی، مذهبی، و اجتماعی، ارتباطات دانشجويان با مردم محلی استراليا محدود و در نتيجه از کمک ها و حمايت های اندکی از طرف جامعه بهره مند می شوند.
• سوء فهم ها فرهنگی: به دليل مشکلات زبان و ارتباط اجتماعی و وجود تفاوت های فرهنگی، اشکال گوناگونی از بدفهمی ها و سوء فهم های فرهنگی بين دانشجويان، استادان و کارکنان دانشگاه بوجود می آيد که اين سوء فهم ها به کمک ها و حمايت های استادان از دانشجويان ايرانی لطمه می زند.

خانم سندمن-گی در نتيجه گيری نهايي تحقيق خود می نويسد:
«اين بررسی نشان می دهد که هم استادان راهنما و هم دانشجويان ايرانی در زمينه شناخت و درک وظايف، ماهيت گفتمان های رشته و زمينه مطالعاتی، و روشی که اينها بايد تعليم داده، آموخته و بکار گرفته شوند، با مشکلات ناشی از اختلاف فرهنگی مواجه اند» (Sandeman-Gay 1999: 47).

علی رغم مشکلات مذکور، مرحله نخست ورود به جامعه و فرهنگ ديگر با لذت و نشاط خاصی همراه است. آشنايي با پديده های تازه، متفاوت، و گاهی شگفت و اعجاب انگيز برای همه لذت بخش است. علاوه بر اين جدا شدن از وطن به معنای برداشته شدن چتر سنگين «کنترل و نظارت اجتماعی» نيز هست. فرد در محيط زادگاه خود فردی «آشنا» و «شناخته شده» است. در نتيجه جامعه رفتار و منش او را نظارت و کنترل می کند. اما با ورود به محيط خارجی فرد به يک «غريبه» تبديل می شود که بسياری از حساسيت ها و کنترل های اجتماعی نسبت به او وجود ندارد، اگرچه با محدوديت های خاص «غريبه بودن» مواجه است. در نتيجه فرد مهاجر در محيط جديد احساس استقلال بيشتری نسبت به سرزمين مادری خود می کند. بخصوص برای مهاجرانی که از جوامع و محيط های سنتی تر و بسته تر به جوامع بازتر اروپايي مهاجرت می کنند، اين احساس آزادی و استقلال اهميت زيادی در ايجاد شور و نشاط اوليه در مهاجر ايفا می کند. اما اين شور و نشاط با احساس نوستالژی يا دلتنگی و حس غربت و دوری از وطن در می آميزد و عيش مهاجر منقص می شود. از اينرو مجموعه تحولاتی که در نگرش، احساس و بينشن مهاجر بوجود می آيد را نمی توان بصورت مجزا در يک مرحله خاص سنجيد بلکه بايد ديد در انتهای راه که بعد از اقامت چند ساله بوجود می آيد مطالعه کرد. دانشجويان با توجه به اقامت طولانی مدتی شان تمام مراحل زندگی در يک محيط خارجی را تجربه می کنند.

بررسی های تجربی نشان می دهد که دانشجويان خارجی در ابتدا با يک شادی و سرور بزرگی ناشی از آزادی و استقلالی که در محيط جديدی بدست می آورند مواجه می شوند. در همين مرحله دانشجويان تمام مهارت های اجتماعی خود را برای سازگار کردن خود با محيط بکار می بندند. اما مدتی بعد مرحله آگاهی از خود و وطن فرا می رسد. در اين مرحله مهاجر احساس می کند که بيش از حد از فرهنگ و سرزمين مادری اش فاصله گرفته است و اين فاصله ممکن است به قيمت از دست رفتن هويت او تمام شود. از اينرو تقلا برای حفظ هويت آغاز می شود. در اين مرحله دانشجو در صدد يافتن و توسل جستن به ارتباطات، امور و مردمی که او را به کشورش متصل کنند بر می آيد. اهی اين مرحله با نوعی پرخاشگری نسبت به محيط خارجی و احساس بيگانگی شديد با آن است (Hoffman 1989).

در نهايت، به تعبير ميرسکی و کوشينسکی «مرحله طبيعی سازی» فرا می رسد. در اين مرحله اغلب دانشجويان به نوعی سازگاری بين هويت تاريخی و بومی خود با محيط جديد می رسند و نوعی «سبک زندگی فردی» خاص خود را خلق می کنندMirsky and Kaushinsky 1989: 738)). اما در پايان راه، به هنگام فارغ التحصيلی، دانشجويان چه در کشور ميزبان و خارجی بمانند و چه به کشور خود بازگردند، در هر حال ديگر همان فرد اوليه نخواهند بود. آنها هويتی جديد و تجربه ای عميق از مواجه ی با چند فرهنگ را دارند. چگونگی خلق اين «سبک زندگی فردی» يا هويت تازه که از تعامل «خود» و «ديگری» حاصل شده است، تمام آن «تجربه بين فرهنگی» است که تحصيل در خارج را به منزله «آموزش بين فرهنگی» از تحصيل در کشور خود متمايز می کند.

اگرچه دانشجويان، توريست ها و پناهندگان و مهاجران از حيث زيستن و اقامت در يک کشور خارجی وجه مشترک دارند، اما تفاوت های آشکاری ميان دانشجو، توريست و مهاجر وجود دارد. اول اينکه دانشجو برای تحصيل به خارج می آمده است، نه شغل يا اهداف ديگر. ثانيآ بر خلاف توريست ها، دانشجويان ناگزيرند برای تکميل تحصيلات خود مدت طولانی در کشور خارجی اقامت کنند. ثالثآ ، بر خلاف «مهاجران» و «پناهندگان» دانشجويان ناگزيرند علاوه بر اقامت طولانی به بازگشت خود به کشورشان بی انديشند و برای آينده زندگی خود در وطن برنامه و هدف داشته باشند.

بسم الله الرحمن الرحیم

متن حقوق بشر کورش کبیر

این اعلامیه در سال 539 پیش از میلاد به هنگام تسخیر شهر بابل به فرمان کوروش کبیر اولین فرمانروای معروف هخامنشی نوشته شده ودر سال 1258 خورشیدی برابر با 1879 میلادی به دنبال کاوشهای گروه انگلیسی در شهر باستانی بابل بدست آمد ومورد توجه حقوق دانان سراسر جهان قرار گرفت ، در بخشی از این اعلامیه آمده است :

" اینک که بیاری مزدا تاج سلطنت ایران ، بابل و کشورهای چهارگانه را بر سر گذاشته ام ، اعلام میکنم تا روزی که زنده هستم وآهورا مزدا پادشاهی را به من ارمغان میکند کیش وآئین وباورهای مردمانی را که من پادشاه آنها هستم را گرامی بدارم ونگذارم که فرمانروایان و زیر دستان من کیش وآئین ودین وروش مردمان دیگر را پست بدارند ویا آنها را بیازارند .

ارتش بزرگ من به آرامی وارد بابل شد . نگذاشتنم رنج وآزاری به مردم این شهر واین سرزمین وارد آید . وضع داخلی بابل و جایگاههای مقدسش قلب مرا تکان داد. من برای صلح کوشیدم. من برده داری را برانداختم و به بدبختیهای آنان پایان بخشیدم. فرمان دادم که همه مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند وآنان را نیازارند . فرمان دادم که هیچ کس اهالی شهررا از هستی ساقط نکند . من همه شهرهائی را که ویران شده بود از نو ساختم . فرمان دادم تمام نیایشگاهایی را که بسته شده بود ، بگشایند . همه خدایان این نیایشگاهها را به جای خود باز گرداندم . همه مردمانی را که پراکنده وآواره شده بودند به جایگاههای خود باز گرداندم وخانه های ویران آنان را آباد کردم . من که امروز افسر پادشاهی را بر سرنهاده ام ، تا روزی که زنده هستم ومزدا، پادشاهی را به من ارزانی کرده ، هرگز فرمانروایی خود را بر هیچ مردمانی به زور تحمیل نمی کنم ودر پادشاهی من هر ملتی آزاد است که مرا به شاهی خود بپذیرد یا نپذیرد .نخواهم گذاشت که کسی به دیگری ستم کند واگر کسی ناتوان بود وبر او ستمی رفت من از وی دفاع خواهم کرد وحق اورا گرفته وبه او پس خواهم داد وستمکاران را به کیفرخواهم رساند . من تا روزی که پادشاه هستم نخواهم گذاشت کسی مال واموال دیگری را با زور ویا هر روش نادرست دیگری از او بدون پرداخت ارزش واقعی آن بگیرد . من تا روزی که زنده هستم نخواهم گذاشت کسی ، کسی را به بیگاری بگیرد وبه او مزد نپردازد . من اعلام میکنم که هر کس آزاد است هر دین وآئینی را که میل دارد برگزیند ودر هر جا که میخواهد سکونت نماید وبه هر گونه که معتقد است عبادت کند و معتقدات خود را بجا آورد و هرکسب و کاری را که میخواهد انتخاب نماید ، تنها به شرطی که حق کسی را پایمال ننماید وزیانی به حقوق دیگران وارد نسازد . من اعلام میکنم هر کس پاسخگوی اعمال خود میباشد . هیچ کس را نباید به انگیزه اینکه یکی از بستگانش خلاف کرده است ، مجازات کرد و اگر کسی از دودمان ویا خانواده ای خلاف کرد تنها همان کس به کیفر برسد وبا دیگر مردمان وخانواده او کاری نیست . تا روزی که من زنده هستم نخواهم گذاشت مردان وزنان را به نام برده ویا نامهای دیگر بفروشند واین رسم زندگی باید ازگیتی رخت بر بندد . از مزدا میخواهم که مرا در تعهداتی که نسبت به ملتهای ایران وممالک چهار گانه گرفته ام ، پیروز گرداند من برای همه مردم جامعه ای آرام فراهم ساختم وصلح وآرامش را به تمامی مردم عطا کردم .

آتشي در سينه دارم جاوداني
 عمر من مرگي است نامش زندگاني
 رحمتي كن كز غمت جان مي سپارم
 بيش از اينم طاقت هجران ندارم
 كي نهي بر سرم پاي اي پري از وفاداري
 شد تمام اشك من بس در غمت كرده ام زاري
 نوگلي زيبا بود حسن و جواني
 عطر آن گل رحمت است و مهرباني
 ناپسنديده بود دل شكستن
 رشته ي الفت و ياري گسستن
 كي كني اي پري، ترك ستمگري؟
 مي كني نظري، آخر به چشم ژاله بارم
 گرچه ناز دلبران دلداده دارد
 ناز هم بر دل من اندازه دارد
 حيف اگر ترحمي نمي كني بر حال زارم
 جز دمي كه بگذرد از چاره كارم
 دانمت كه بر سرم گذر كني به رحمت اما
 آن زمان كه بر کشد گیاه غم سر از مزارم 

به نام بخشنده بزرگ

زندگی از کی شروع میشه ؟

اصلا می دونی زندگی یعنی چی؟

اصلا تا حالا بهش فکر کردی

از وقتی شروع شده که چشمات این دنیا رو دیده

از وقتی شروع شده که عاشق شدی

از وقتی شروع شده که دلت شکست

از وقتی شروع شده که .............

من نمی دونم هر کی تو دنیایه ذهنیش می دونه

بالا خره یه روز فکر می کنه زندگی یعنی چی

عشق از کی شروع شده اصلا می دونی عشق چی هست؟

می تونی معنیش کنی می تونی حسش کنی

این حس از کجا می یاد

از قلبت نه نمیتونه از قلب باشه عشق یه چیزه از اسمون اره؟درست می گم؟

نشونیش اونجاست از اون بالا اومده

چرا عشق اومد؟

عشق ذاتا خوبه خوب معنی میشه؟

چرا ما گاهی نندونستن خودمونو ا تو عشق معنی میکنیم؟

ما با عشق دنیا می اییم اره؟

چرا با عشق نمی میریم؟

با این عشق دنیا می یاییم که دوباره بر می گردیم؟

اره اره خودشه

تا حالا خدا رو دوست داشتی؟

خدا رو می شناسی؟

خدا خوبه من ندیدمش اما وقتی هست من واقعا تنها نیستم

چند بار دلت شکسته 1 بار 2 بار 3 بار 1000 بار

اصلا دیگه دلی واست مونده؟

تا حالا شده دل شکسته هاتو ببری پیش خدا  بدیشون به خدا خدا واست درستشون می کنه

کافی به خدا اعنماد کنی

تا حالا تنهایی حس کردی؟

چند بار واقعا حس کردی تنهایی؟

اصلا می تونی تنهایی تعریف کنی؟

وقتی تنها شدی چی کار کردی؟

خواستی با یه ادم تنهایی تو پر کنی؟

خوب با اون ادم باز تنها نبودی؟

نمیشه نمیشه نمیشه

می دونی چرا؟

چون اون ادمم تنهاست پس باز تنها تر تنهاتر میشیم؟ نه درست می گم غلط می گم؟

نماز می خونی؟

بلدی نماز بخونی؟

واسه نماز خوندن دلیل می خوای؟

مگه دلیل می خواد؟

چرا این جمله رو می گید دوست داشتن دلیل نمی خواد؟ولی نماز خوندن دلیل می خواد

طرز فکر غیر عاقلانه به چند دلیل است

۱ـ دلیلی وجود ندارد که مردم حتی وقتی رفتارهایشان خیلی بد است

حتمآ اصلاح شوند .به خودتان نگویید :((مردم نباید اینطور رفتار

کنند چون من این رفتار را دوست ندارم))گاهی نیز دوست نداریم

فلان اتفاق بیفتد ولی اتفاقات معمولآانطور که ما می خواهیم روی

نمی دهند.بازهم تکرار میکنم که هیچ دلیلی وجود ندارد کهوقایع طبق

میل ما روی دهند یا اصلآ روی ندهند.

۲-وقتی دیگران مطابق میل شما رفتار نمی کنند هیچ تاثیر بد و زیان

آوری بر شما نخواهد گذاشت مگر اینکه خودتان اینطور بخواهید.بله

وقتی دوستتان رفتار زشتی دارد یا همسر شما نا مهربانی می کند

رفتار آزار دهنده ای انجام داده اما آزار دهنده بودن رفتار آنها بیشتر

بخاطر ظرفیت  کم شما برای تحمل ناکامی است تا خود آن رفتار. در

این صورت وقتی اوضاع بر وفق مراد شما پیش نمی رود ظاهرآ

بدشانسی آورده اید و این وضعیت ممکن است تاثیر بدی بر شما

بگذارد.اما اوضاع وقتی ناخوشایندتر می شوید که به خودتان بگویید

((نباید اینطور می شد .من تحملش را ندارم))!

۳ـ حالا فرض كنيم اطرافيانتان مخالف ميل شما رفتار كرده اند

واوضاع طبق ميلتان پيش نرفته است آ يا نا راحتي شما فايده اي

دارد؟ هر چه خودتان را بيشتر ناراحت كنيد احتمال اينكه بتوانيد

رويداد ها يا رفتار ديگران را مطابق ميل خودتان تغيير دهيد كمتر

خواهد شد.

 ۴ـ گرچه ما قدرت زيادي براي تغيير دادن و كنترل خودمان

داريمولي در برابر رفتار ديگران كنترل زيادي نداريم پس اگر بجاي

توجه به واكنش هاي خودتان در برابر ديگران بي دليل تحريك  و

عصباني شويد خودتان را بخاطر مساعلي كه از كنترل شما خارج اند

ناراحت كرده ايد. اين كار مثل آن است كه چون فلان مشت زن يا هنر

پيشه طبق ميل شما عمل نكرده است شما هم مو هاي خود را بكنيد.

آيا اين كار احمقانه نيست!!